Drukke dag voor de boeg

In de ochtend

Deze ochtend pikte het toch een beetje om op te staan om 6u. Nee, de zin en fit waren er even niet. Je kan zo van die  hebben dat je nergens zin in hebt en vandaag was het zo een dagje. Gisterenavond lagen we ook al niet al te vroeg in ons bedje na toch wel een emotionele avond. Afscheid nemen van iemand die je geliefd was, dat is echt niet leuk! Mijn kopje laten hangen heeft toch geen zin en mijn bomma zou ook niet willen dat we de hele dag zouden zitten treuren, dus om 6u opgestaan en met Tripple vol goede moed naar mijn werk.

Drukte op de bus

S’ Middags was het toch best druk op de bus van 11u53 (deze keer toch). Ik neem op woensdag altijd deze bus om eigenlijk juist thuis te zijn voor dat de jeugd de bus neemt naar huis. Bijna alle zitplaatsen waren bezet en er stond ook niemand recht voor ons. Zelfs de jeugd op de klapstoeltjes niet. Uiteindelijk heb ik me langst iemand gezet die haar handtas langst haar had gezet en precies niet zo gelukkig was dat ik er kwam zitten. Tja, respect is tegenwoordig bij de mensen ver te zoeken. Mij is er altijd geleerd dat ik moet rechtstaan voor een oudere persoon, invalide persoon of zwangere dame, maar op de dag doe ik dit ook niet meer want ik ben zelf ook invalide. Oké, begrijp wel dat iedereen betaald om te zitten in de bus, maar respect is toch ook iets kleins.

Thuis gekomen snel wat eten en ons koffertje voor 1 nacht van huis klaar maken. Halve koffer voor ons en een halve koffer voor de honden. Ja zo een koffer dat je gebruikt voor de handbagage. Vannacht gaan we een nachtje met de honden slapen in Tongeren omdat we morgen een heftige dag voor de boeg hebben.  Wat gaat het geven als Ellis om 13u30 zal aanbellen?

Ellis

En ja hoor! Zoals we al dachten waren beide honden gewoon door het dolle heen toen ze Ellis nog maar hoorden en zagen binnenkomen. Dat was met Chivas en Cenna ook zo. Ellis is eigenlijk de conciërge van het BCG en zorgt ook met enorm veel liefde voor iedere hond die in het BCG zit. Tazzy was zelfs zo ongeduldig dat hij niet meer kon wachten dat wij het poortje zouden opendoen. Hij besloot er maar over te springen om zo sneller Ellis te kunnen gaan begroeten. Hum ja, Tazzy? Geen goede punten, want dat wil dus zeggen dat we opnieuw een investering moeten doen voor een hoger veiligheidspoortje te zetten. En Tripple, die sprong daar niet over, maar liet zich op een andere manier wel horen. Ze stond de dansen achter het poortje op 2 pootjes met een zeer bewegelijke staart, en ze liet zich ook wel horen door te blaffen en te piepen. Met haar schaapje spurtte ze naar Ellis voor haar knuffelmoment. Alleen jammer dat ze nog zo vaak opspringt en zeker bij een zeer gekende persoon voor haar. Toen de rust eindelijk terug keerde in huis, kon Ellis de honden in de bus zetten om vervolgens samen met ons naar Tongeren te rijden.

Het BCG

Gelukkig verliep de rit via Brussel naar Tongeren zonder fille. Als we via de E313 via Hasselt hadden gereden, dan hadden gegarandeerd prijs. Rijden naar Limburg via de E313, dat is altijd miserie. Is het niet door een ongeval dan is het door wegenwerken.  Eigenlijk toch wel een beetje spannend deze uitstap. Voor Philippe was het niet meer nieuw want hij had in oktober 2021 er nog 1 week gelogeerd voor zijn class met Tazzy. Maar voor mij (Manuella), was het toch wel spannend. Ik was nog maar 2x in het centrum geweest als bezoekster en mijn class met Tripple was gewoon thuis.

Aangekomen in Tongeren wisten beiden honden al meteen waar ze waren. Ellis ging ze al even loslaten op de hondenweide achter het gebouw om ons vervolgens naar de leefruimte te brengen. Mondmaskers moesten wij binnen toch nog dragen. Oh, Muffin de hond van Ellis was er ook nog bij. Muffin was er al bij de opleiding van Chivas en Cenna in het vorige gebouw. Ja, T & T hadden hun boodschapje gedaan en werden toen bij ons gelaten. Buiten muffin was er nog een koningspoedel ‘Vitesse’ aanwezig. Een hondje dat ook op zijn geschikte matching aan het wachten was.

Voor Tazzy en Tripple was het ook wel spannend want ze kende het hier maar al te goed. De geluiden, de geuren, de stemmen, alles was zo bekend. We werden ook begroet door de oude garde, maar ook door de nieuwe garde. Ikzelf had nog niet iedereen ontmoet en moet toegeven dat het BCG enorm gegroeid is en ook veranderd is in tegenstelling tot bijna 8 jaar geleden met Chivas en Cenna.

De avond

De avond verliep wat rustiger toen de meeste naar huis gingen. Er kwam wel meer en meer wind op en dat was een voorbode voor de aankomende storm van a.s. vrijdag. In de avond werden er frietjes gehaald door Ellis en terwijl alle honden aan het eten waren in de kennel, kregen ook onze honden hun eten. Moeten eerlijk gezegd wel toegeven dat we blij waren dat Ellis onze honden ook buiten liet want zoveel wind en vreemde locatie. Dat is een extra moeilijkheidsgraad. Samen met Ellis keken we nog samen naar televisie. De honden kwamen gewoon mee in de zetel liggen. Hier moet je zeker niet langst komen met je duurste feestkledij want je hangt meteen vol hondenharen.

Terwijl de wind bleef aanwakkeren en zeer aanwezig zou zijn in de volgende nacht, besloten we rond half 10 toch naar ons bed te tenen. Voor de eerste keer in 8 jaar gingen we opnieuw gescheiden slapen. Als we hadden gewild, dan had er een 2de matras bijgelegd kunnen worden bij Philippe in de kamer, maar voor 1 nacht was het niet zo erg. Laten we hopen dat het qua wind nog zou meevallen.

Vond je dit blogbericht interessant?
Abonneer je dan op onze nieuwbrief om nieuwe blogberichten te ontvangen in je mailbox.

Mijn eerste 3 maanden en voor eerste keer langere tijd alleen gebleven

Wat vliegt de tijd toch snel voorbij

Het is toch niet te geloven. Exact 3 maanden geleden begon ik pas echt aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Al had ik op 25/10/2021 een maand na het vertrek van Chivas de bladzijde al mogen omdraaien. Tripple kwam op maandag 25/10/2021 al bij mij wonen. Een heel ander hondje dan Chivas met haar overgevoelig karaktertje dat een totaal andere aanpak vereiste dan met Chivas en Cenna. 3 weken gewenningstherapie aan elkaar + extra trainingen tussen Lore en Tripple zonder mij erbij want mijn opleiding ging van start op 15/11/2021.  Ook mijn class verliep anders dan normaal en ik genoot van een volledige thuisclass met Tripple wat zeker voor ons zijn voordelen wel heeft gehad.

De afgelopen 3 maanden

In de afgelopen 3 maanden was het al een enorme leerschool voor mij en dat is het nog steeds. Een teefje nu hebben als blindengeleidehond tegenover een reu als blindengeleidehond, dat is toch wel een enorm verschil. Een uitdaging want de teefjes zijn precies toch wel pittiger dan de reutjes. Ja, ook hier is dat wel te merken dat Tripple pittiger is dan Chivas en Django. Maar goed eigenlijk, want een beetje meer pit en uitdaging is voor mij ook wel goed om nieuwe dingen te leren en ook te ervaren.

In de afgelopen 3 maanden hebben wij een heel ander traject afgelegd dan bijna 8 jaar geleden met Chivas. En dat gewoon alleen al door de het hele COVID gebeuren rondom ons heen met al die regels. Gelukkig konden we al meteen na onze class iedere dag naar het werk, eens naar de winkel, bakker of het ziekenhuis. De bus nemen als we in de omgeving moesten zijn. We waren niet gebonden aan ons huis en konden er toch op uit trekken al was het toch nog beperkt. Zoals Philippe met Tazzy tijdens zijn class had beslist, zo hadden ook wij beslist om de omgeving van station en het nemen van de trein nog even achterwege te laten tot het wat veiliger zou zijn betreffende Corona.

Maar om eerlijk te zijn? De tijd die we nu al hebben kunnen benutten in het werken met elkaar in gekende omgevingen, dat heeft ons al goed gedaan. Mijn band met Tripple kan alleen maar groeien en sterker worden en langzaam, ja langzaam kunnen wij onze grenzen dus gaan verleggen om meer uitdagingen tegenmoet te gaan. Ik ben eerlijk gezegd wel blij dat Tripple mijn pad heeft gekruist want haar karakter past wel bij mijn karakter en ze heeft me al zoveel dingen geleerd in de laatste 3 maanden. Ze heeft in bepaalde opzichten wat meer rust in mijn leven gebracht wat nodig was. Samen gaan we de komende jaren nog veel uitdagingen tegenmoed die ik graag met jullie wil blijven delen.  

Eerste keer langere tijd alleen gebleven.

Vanavond werden we al voor de eerste keer op de proef gesteld. Tazzy en Tripple zouden voor een aantal uren alleen blijven. De omstandigheden waren nu ook niet geschikt om ze mee te nemen, en ze zouden er ook niets aan gehad hebben. Het was de laatste keer dat ik mijn bomma zou kunnen groeten bij de begrafenisondernemer en om dan 2 jonge honden mee te nemen? Nee, dat was te stressvol en ook te emotioneel voor mij. Ze konden beter thuis blijven in alle rust.

Gelukkig zijn we erop voorzien om ze in de gaten te houden van op afstand. Toekomstgericht zullen er nog wel situaties voorkomen dat ze eens niet mee kunnen. Sommige mensen zullen zich wel afvragen waarom blinden een camera in huis hebben hangen, maar met een camera kan je zoveel meer dan alleen maar kijken. In het begin waren de honden ook veel onrustiger want we kregen veel meldingen binnen op de telefoon. Na een 20-tal minuten keerde de rust in huis terug en hebben we ze tijdens de rest van de avond niet meer gehoord.

In totaal zijn ze nu voor de 1ste keer 4u alleen thuis geweest en wat hebben ze dit flink gedaan. Bij thuiskomt na een toch wel emotionele avond nog even met de honden geknuffeld, tranen gelaten en na gaan slapen. Morgen is het een nieuwe dag, een dag dat we weer naar het werk moeten.

Wat was ik blij dat ik deze verplaatsing nog heb kunnen maken. Altijd had ik me voorgenomen om nooit nog naar een overleden persoon te gaan zien na die ene keer als tiener. Nooit zou ik het nog doen. Maar toch ben ik blij dat ik van mijn bomma afscheid heb kunnen nemen op mijn manier. Zoals ik het kon waarnemen van op een afstand (al zag ik maar een klein beetje en durfde ik niet dichterbij te gaan), zag bomma er mooi en vredig uit. Dat is een waardig beeld waar ik me mee kan verzoenen en dat alles maakt het verlies toch een beetje dragelijker.

Iedere avond als ik naar die maan kijk (ook al kan ik hem niet zien, zal ik aan je denken lieve bomma. Je ziel is er niet meer, maar toch kon ik nog waardig afscheid van je nemen

Ons eerste bericht van 2022

GELUKKIG NIEUWJAAR IEDEREEN! We wenste ook aan onze feestgezelschap gelukkig nieuwjaar maar de kusjes en knuffels die bleven achterwege door de gemaakte coronamaatregelen. Om middernacht had ik (Manuella) het wel even moeilijk en ging ik naar de honden toe. Ik moest even een traantje wegpinken omdat ik aan onze 2 zwartjes moest denken. Hoe vieren zij oudjaar/nieuwjaar? Heeft Chivas niet te veel bang van het afgeschoten vuurwerk? Denken de honden ook aan ons? Ja, ik voelde me toch even emotioneel. Veel tijd had ik niet om hier over te piekeren want de meisjes wilde gelukkig nieuwjaar komen wensen aan de honden. Dit jaar was er toch geen nationaal vuurwerk op de tv (wat wel jammer was).  Er werd niet veel vuurwerk afgeschoten in de omgeving en in Aartselaar was het eigenlijk héél rustig. Een opluchting.

De eerste uurtjes van 2022 zaten we nog aan de eettafel en moesten we nog ons dessert oppeuzelen nadat ons buikje toch al enorm was gevuld. Alles was wel lekker moesten we toegeven. Tegen half 3 keerden we terug huiswaarts met iets minder geladen cadeautjes en iets minder gepakt en gezakt. Mr. Tazzy vond het toch zeker niet plezant om langst Philippe op de zetel te gaan zitten liggend in zijn armen terwijl Tripple netjes aan mijn voeten bleef zitten. Af en toe een likje geven. Thuis gekomen lieten we in stilte de honden snel nog even een plasje gaan doen want het was al bijna 3u. Een uur dat men normaal allemaal wel in bed ligt.  De rust keerde voor ieder van ons terug in het hoofd en ik denk zelf ook dat het voor de honden goed geweest was en dat ook zij nu terug tot rust konden komen.

Tegen een uur op 10 kwamen wij ons bed uitgerold en zelfs de honden hebben zo lang geslapen al moesten ze deze ochtend om 7u30 tot een plasje gaan maken. Nog een gewoonte om tijdens het weekend toch zo vroeg een plasje te doen. Nieuwjaar vierden we nog in alle rust verder. Het was vandaag echt zo een dag om in je zetel te blijven hangen zonder al te veel activiteit. De afgelopen 7 dagen lekker en veel gegeten.

Merkte dat de honden vandaag ontzettend knuffelachtig waren. Hoe we ook probeerde om ze niet in de zetel te laten liggen, toch gaven ze niet af. Echte doorzetters. Fase 1: hoofd op je schoot, fase 2: rechterpoot in de zetel gevolgd door onze NO, Fase 3: rechter- en linker poot in de zetel gevolgd door onze NO, Fase 4: niet twijfelen en meteen in de zetel op baasje komen liggen met de hoop er niet uit t te hoeven. En als we ze eruit zetten, springen ze meteen terug in de zetel. Onvoorstelbaar en niet te geloven, maar uiteindelijk hebben we ze maar bij ons laten liggen omdat het gisteren ook al een dag vol prikkels was voor de honden ondanks dat ze superflink waren.

Herhaling naar het ziekenhuis

Goeiemorgen! We hoopten vandaag tot 8u te kunnen slapen maar daar dacht Tazzy toch wel even anders over. Om half zes begon ons meneertje al te zeuren en dat bleef hij doen tot dat Philippe opstond. We moeten toch dringen die wekker van Tazzy eens gaan bijschaven want dat kruipt op den duur echt wel in je kleren.

Uiteindelijk om acht uur nadat Philippe beiden honden om half zes al eten had gegeven en buiten had gelaten, toch opgestaan. Opnieuw werd ik om 10u in het ziekenhuis verwacht. Op tijd vertrokken want met de bussen weet je nooit waardoor we eigenlijk 25 min.  We waren opnieuw te vroeg aangekomen maar ja, als je afhankelijk bent van het openbaar vervoer, dan is dit moeilijk in te schatten. Tripple wist me opnieuw te verassen vandaag om met enkele commando’s te weten naar welke dienst ze moest gaan.

Gelukkig is dit een dienst waar ik eigenlijk niet vaak naartoe moet komen. Om stipt 10u werd ik binnengeroepen Vandaag was Tripple al iets minder overprikkelt maar toch nog genoeg. Ik moest haar echt tot rust brengen zodat ze rustig zou gaan liggen terwijl het kastje en de plakkers werden verwijderd. Gelukkig duurde dit nog geen 5 min.  en opnieuw binnen de 10min. waren we buiten. Soms kan een ziekenhuisbezoek een blitz bezoek zijn. Gelukkig maar. Eigenlijk de route van en naar het ziekenhuis is eigenlijk een vrij simpele route.

De winkel

Bij het terugkomen van het ziekenhuis moesten we afstappen aan de ‘Bist’. In plaats van naar huis te wandelen gaf ik Tripple aanwijzingen om naar de Carrefour te gaan die op 300m van de bushalte ligt. 10u45 en toch best al druk in de winkel. Drukker dan ik had verwacht. De eerste keer dat ik in de winkel kwam met haar. Echt aanwijzingen geven aan haar en je moet dan eigenlijk de winkel met zijn hele indeling uit je hoofd kennen. Het was echt niet zo simpel en ik had maar een paar dingen nodig.

Ondanks de drukte en de eerste keer deed Tripple het wel goed maar er waren zowel voor mij als voor haar toch wel wat prikkels. Een irritante fase is het aanschuiven aan de kassa en als je dan je spullen op de band legt. Mensen die dan al met hun winkelkar zo dicht achter je staan en snel hun spullen ook op de band willen gaan leggen.  De ongeduldigheid van de mensen waar ik nerveus van word. Als je dan je spullen in het tasten bent en je wil je hond dan ook nog onder controle houden en je moet betalen? Dat is niet zo gemakkelijk en dan ook nog eens mensen die langst je doorlopen.

Ik heb toch wat ik moest hebben en het toch maar beslist om boodschappen uit te stellen voor lange tijd. Lang leve het leveren aan huis van de boodschappen! Als er iets dringend is en ik moet niet sleuren met zakken dan zal ik wel eens naar de winkel gaan of ik zal eens onze hulplijnen inschakelen want momenteel is het niet te doen in de winkel. Gelukkig had ik maar een kleine boodschappentas vast maar het zou een uitdaging worden met Tripple.

Maar welke route zou nu het gemakkelijkste zijn naar huis? Ik besloot over het plein recht op recht naar huis te stappen. Dat was niet zo simpel want Tripple kon het zebrapad niet meteen vinden. Ik denk dat ik dus volgende keer de route via de bushalte maar terug ga lopen. Die is misschien 100m langer maar wel veel veiliger dan het plein waar eigenlijk helemaal geen oriëntatievoorzieningen zijn voor ons. Een nieuwe uitdaging naar die winkel maar we zijn toch heelhuids thuis geraakt en daar was ik wel blij om. Intensief en toch wel vermoeiend moet ik toegeven.

Na de middag was het een rustmoment voor beiden honden. Tazzy had vandaag niet gewerkt want Philippe werkte vandaag van thuis uit. Ook kwam onze poetshulp langst en terwijl zij dan het ene gedeelte kuist liggen de honden in een andere ruimte en zo wordt er afgewisseld. Gelukkig waren er droge momenten waardoor er even ook buiten gespeelt kon worden want momenteel kunnen de honden zonder ons nog niet alleen buiten spelen. Als ze te enthousiast en te opgewonden worden komt hun kattenkwaad naar boven en gaan ze plantjes uittrekken. Dat is vooral iets wat Tripple doet en Tazzy gaat doodleuk net als een koe eten van de planten.

Manuella & Tripple – Class week 3

Het zal deze week een kortere week worden. Opnieuw een intensieve week. Je mag het toch echt niet onderschatten. Zelf vond ik het toch ook wel weer spannend. We gaan deze week opnieuw enkele nieuwe dingen aanleren en ontdekken.

Op maandagvoormiddag oefende we de route van thuis naar het ziekenhuis (Sint-Augustinusziekenhuis in Wilrijk). Toch wel een belangrijke route vermits ik maandelijks naar deze locatie moet gaan voor mijn medische behandeling. Eigenlijk niet zo een moeilijke route, maar toch wel eentje waar je goed bij moet nadenken. Eerlijk gezegd besefte ik niet dat er zoveel stoepranden waren op deze route. De reden? Chivas kende deze route zo goed en wist me altijd veilig naar de wachtruimte te begeleiden. Met Tripple moet ik dit nu samen terug herontdekken, maar het is allemaal nog zo nieuw. Er is al één groot voordeel: het ziekenhuis heeft geen vervelende draaideuren om binnen te geraken maar simpelweg gewone grote schuifdeuren die automatisch open en dicht gaan. Na 2 keer oefenen wist Tripple al meteen naar welke wachtruimte we moesten gaan. Enkel jammer dat we ons niet zelfstandig aan het schermloket kunnen aanmelden en dat we hier steeds hulp voor moeten vragen. Maar als dat het enige is…. Volgende week moet ik ook naar het ziekenhuis komen 2 keer en Lore heeft gezegd dat ik deze route solo mag doen. Moest er een probleem zijn dan kunnen we deze herhalen. Normaal gezien had ik nog pianoles in de namiddag, maar omdat ik afgelopen nacht zo slecht heb geslapen, liet ik de pianoles voor wat het was. Tripple kon nu dan wat rusten na deze intensieve ochtend net als het baasje😊.

Van maandag of dinsdag had ik al veel beter geslapen maar in mijn dromen was ik al de route naar mijn werk aan het oefenen. Welke commando’s moest ik weer gebruiken? Hoe moest ik nu juist weer lopen? Wat zijn mijn valkuilen? Zelfs in mijn slaap ben ik hier nu mee bezig. Is dat nu niet erg? Dinsdagmorgen was ik toch wel wat nerveus al weet ik dat het voor niets nodig is. Vandaag kwam nog één van de trainsters mee (Kathleen), waar ik ook aan moest tonen hoe onze route naar het werk verloopt. Kathleen gaat ons verder naar de toekomst voorlopig opvolgen met Lore. Onze route verliep eigenlijk wel zoals het zou moeten, behalve in het begin wilde ons mevrouwtje liever gaan drinken aan een grote plas water voor onze voordeur terwijl ze thuis net drinken had gehad. Ik ving dit goed op om dit te corrigeren en haar even van de plas weg te leiden en er opnieuw te passeren. Pas na de 3de keer lukte het me om er zonder problemen langst door te lopen. Zou ze dan toch in een testfase zitten? Tripple ging toch bij het uitstappen van de bus aan de Troonplaats nog eens proberen Lore te zoeken. Nu moest ze kijken waar de 2 andere mensen waren die er nog bij hoorde. Ze bleef zoeken, maar ik bleef haar motiveren om me te begeleiden. Uiteindelijk na een aantal minuten rust te nemen, gaf Tripple het op en ging ze haar werk maar doen. Ze bleef netjes aan de stoepranden staan in plaats van te trippelen. Ze ging niet meer zoeken achter Lore en daar waren we met zijn allen blij om. Buiten deze 2 testmomentjes heeft ze keurig haar werk gedaan. Het grappige was zelfs dat ze zelf een grote plas ontweek en mij erdoor liet lopen. Ze had geen andere keuze. Op de terugweg liet ze me dan wel netjes langst diezelfde plas lopen. Dat vertelde Lore en Kathleen me nadien. Maar dat die plas er was, dat had ik wel gemerkt want het was een redelijke diepe plas. Bah… heel de voormiddag heeft het geregend en kwamen we ook thuis als verzopen katten. Gelukkig hadden we maar class tot de middag. In de namiddag maakte ik tijd om met beiden honden het denkspelletje te spelen dat we hebben gekocht.

Op woensdag hadden we een afspraak bij de dierenarts. Een dubbele afspraak want beiden honden moesten nog hun vaccin krijgen die door omstandigheden niet in het BCG was gebeurd bij hun vertrek.  Lore was ook mee geweest omdat het ons eerste keer was dat Philippe en ik samen zouden lopen onder ons vieren. (Hier volgt een langer verslagje van). Oh, ik hoorde van Lore dat ze vanaf volgende week niet meer zou komen en dat ik eigenlijk al klaar was om de wijde wereld in te trekken, toch me vooral te focussen op de routes die ik nu had geleerd. Morgen donderdag zou voor de laatste keer langst komen om nog enkele dingen te oefenen.

Vandaag donderdag oefende we geen nieuw traject meer maar we gingen wel kijken hoe Tripple reageerde als ik een caddie of trolley mee zou nemen. We moeten toegeven dat dit eigenlijk wel redelijk vlot ging. Tja, het is niet het gemakkelijkste alternatief, maar regelmatig zal ik toch eens boodschappen moeten doen met de caddie of met de trolley onderweg zijn. Ik heb ook een trolley waar mijn laptop van het werk in zit voor het geval ik eens van thuis uit kan werken. Mijn laptop van het werk is te zwaar om te dragen in mijn rugzak. Een te zware rugzak dragen als je hond geleidenwerk moet doen is ook altijd niet even gemakkelijk. Oké, het is niet altijd praktisch maar in sommige gevallen is een trolley wel zeer handig. We oefende de korte route naar de bakker met de trolley en we kochten voor Lore iets lekkers, de al om gekende ‘Antwerpse handjes’ bij de bakker.

Uiteindelijk heeft Lore ons zoveel geleerd in die korte periode. Wat Lore graag wilde bereiken en wilde zien, dat is haar ook gelukt. Wat zijn die afgelopen drie weken voorbijgevlogen en wat heb ik veel bijgeleerd. Nu ben ik klaar om met Tripple de wijde wereld in te trekken, al is het met een klein hartje. Langzaam zullen we ons ritme terug vinden in het dagelijkse leven. Belangrijkste is dat ik me nu focus op de 2 volgende weken om zoveel mogelijk nog te oefenen met Tripple want ik had nog 2 weken onbetaald verlof genomen. Eerst wilde ik gewoon vanaf maandag terug gaan werken, maar op raad van enkele mensen ga ik toch die 2 weken nog nemen.

Liefs Manuella & Tripple.

Manuella en Tripple Claas week 1

Amai… Het is alweer vrijdagmiddag. Wat vliegt een week toch wel snel voorbij. De tijd blijft echt niet stil staan en als je zo druk bezig bent heb je er niet altijd een besef van. Ook voor mij was het wel een intensieve week geweest.

Maandagochtend om half 10 startte dan mijn class met Tripple. Beetje anders dan normaal, maar wel een goed alternatief in deze gekke corona periode. Normaal gezien moest ik ook naar het BCG, maar omdat Philippe nu in zijn 4de week class zat met Tazzy, was er afgesproken dat ik mijn class thuis zou krijgen. Dit was voor Lore dan 2 vliegen in één klap. Zo kon zij nog verder Philippe & Tazzy ondersteunen waar nodig was en kon ze ook met ons startten. Dit was ook voor Tripple een ideale oplossing.

In de voormiddag was het de gekende introductie over de hond en werden de commando’s overlopen die ik voor een groot gedeelte al kende. In de tussentijd van de afgelopen 8 jaar waren er enkele nieuwe commando’s bijgekomen maar waren er ook enkele veranderd of weggelaten. Dat gaat in het begin nog wel even wennen zijn. Na de intro gingen we appèl oefeningen doen in de garage. Daar waren geen vreemde geuren, geen vreemde prikkel. In de buitenomgeving was dit nu even wat te moeilijk. We overliepen de oefeningen en telkens Tripple deze goed deed, mocht ik haar belonen met een snoepje. Ik ontdekte al snel dat aan de hand van een bepaald woord Tripple mocht beloond worden. Ja, en laat dat nu net een woord zijn dat ik vaak gebruikte met Chivas in allerlei situaties. Dus hier moet ik dan wel even aan gaan wennen om dit niet meer te gebruiken. Na deze oefeningen. Na de oefeningen maakte we een ontspannende  wandeling zonder harnas. Ik liep aan de arm van Lore en Tripple gewoon aangelijnd. Een stukje aan de arm en dan een stukje ook met mijn witte stok. Eens te zien of Tripple ook met mij op de eerste dag zo ontspannend zou meelopen. Na de wandeling was het een rustpauze en aten we een kleine lunch

Namiddag liepen Lore en ik even zonder Tripple in de straat een klein toertje.  Lore Leidde me en gaf me al instructies maar zonder Tripple. Ik moest het harnas aanvoelen en ook de nieuwe commando’s toepassen. Lore hield het harnas gewoon vast zodat ik het kon aanvoelen. Best wel een gek zicht voor de mensen die ons zagen lopen. Nadien deden we het harnas aan bij Tripple dat ook in verschillende stappen moet gebeuren. Praktisch hetzelfde als bij Chivas maar toch helemaal anders.

Klaar om de eerste keer echt met Tripple te gaan werken. Ik was best een beetje nerveus, maar dat was snel over. Best wel spannend met een nieuwe hond de buitenwereld in. Lore gaf instructies en het ging zelfs zo goed dat we al snel meer als een uurtje hier mee bezig geweest zijn. Dit was meteen voor de eerste dag toch al wat pittig.

Op dinsdag kwam Lore niet omdat er een activiteit voor het team was gepland op het BCG. Een verplichte activiteit, maar ik had huiswerk gekregen van Lore. Mijn appèl oefeningen met Tripple in de garage oefenen en een wandelingetje maken in de omliggende straten. Nu ja, dat laatste heb ik niet gedaan omdat ik me nog niet zeker genoeg voelde over de nieuwe situatie. En trouwens, het was ook slecht weer vandaag.

Ook de volgende dagen zou het even pittig blijven. Pittiger dan we hadden verwacht, maar Tripple gaf aan dat het allemaal lukte ondanks haar gevoeligheid. Op woensdag en donderdag trokken we richting Boom. Ik kende deze omgeving wel een klein beetje, al was het toch allemaal vreemd voor me. Dit was een ideale omgeving om te leren oefenen op het aanvoelen van de beugel en Tripple haar signalen. Kleine straatjes, smalle voetpaden, obstakels. We verkende ook 2 verschillende losloopweides in de buurt. We liepen op woensdag door Boom park, al was dit een enorme uitdaging voor ons en best wel beangstigend omdat we in het park een pad moesten volgen waar de fietsers enorm hard rijden. Dit hebben we dan ook maar 1x maal gedaan. Een intense training van een 2u ongeveer. Zoveel dat er op me, maar ook op Tripple afkwam.

De losloopweides die waren wel een grote uitdaging want hier vergat Tripple even dat ze moest werken! Even alle stress eruit, rondrennen, achter andere honden aanhollen, de andere baasjes begroeten. Dat was best wel spannend. Je moet wel niet met goede kleren naar een losloopweide gaan want dat komt echt niet goed. Zeker niet als het er wat vettig is. Maar voor de honden is dit wel eens plezant. Beide weides in Boom waren wel acceptabel en als het er niet te druk is, kunnen we er eens naartoe. Maar we zullen alleen naar de weide gaan als er een ziende persoon bij is om zeker te zijn dat alles veilig is. Op donderdag had Tripple na ons bezoek aan de losloopweide wat meer moeite met haar focus, maar ik gaf haar even de tijd om zich te herpakken zodat we rustig verder konden werken. Op het einde van onze werkdag op donderdag merkte we wel dat het genoeg was geweest voor zowel mij als vooral voor Tripple. Ze heeft het niet opgegeven en heeft me veilig terug tot aan de bus gebracht van het BCG.wat was ik fier op mijn meisje.

Op vrijdag merkte we dat het wat rustiger aan moest gaan en leerde we de route naar de apotheek aan. Eerst aan de leiband als vrije wandeling en ik met de witte stok en nadien nog een keertje maar dan in werkfunctie. De route naar de apotheek was een andere route dan dat we normaal zouden lopen, maar Philippe had deze route met Tazzy zo voorgesteld omdat dit afwijkend was van de vaste routes. We oefende in de voormiddag en zo was er namiddag nog tijd voor Philippe en Tazzy. Philippe en Lore overliepen nog bepaalde dingen in de route van thuis naar zijn Maandag zal Philippe solo dus met Tazzy naar zijn werk gaan.

Met een voldaan gevoel kijk ik terug op deze eerste week class met Tripple. Vermoeiend, intensief, spannend maar ook verrassend. We gaan nu genieten van een weekendje rust met elkaar want dat hebben we nu toch wel verdiend.

Philippe & Tazzy in class – W1

Van 18/10/2021 tot 22/10/2021

Vrijdagmiddag 22 oktober 2021 keer ik met een voldaan gevoel weer naar huis toe. Mijn 1ste week class in Tongeren met mijn nieuwe blindengeleidehond Tazzy is redelijk goed verlopen. Het was ook wel een intensieve week moet ik toegeven. Intensief maar ook wel uitputtend!

Afgelopen maandag de 18de oktober stapte ik een klein beetje nerveus het centrum binnen. Al had ik dit 8 jaar geleden met Cenna ook al meegemaakt, dit zou toch wel een beetje anders zijn. In de tussentijd van de 2 classes is het BCG verhuisd naar een andere locatie in Tongeren wat meer ruimte heeft dan de oude locatie. We waren hier nog maar 1 keer bij een opendeurdag enkele jaren geleden geweest, maar toen hadden we de rondleiding niet gehad.  Gelukkig moest ik de trein niet nemen naar Tongeren, al had ik dat geen probleem gevonden, maar Manuella had aan onze lieve vriendin Diane gevraagd om te rijden. De dames zouden nadien nog even bij Manuella haar grootmoeders op visite gaan.

De trainster Lore besprak nog even met ons hoe de class zou verlopen en dit zowel intern als extern. Manuella zou als ik terug thuis ben uitgebreider kennis kunnen maken met Tazzy. Gelukkig mocht Tazzy al meteen kennis opnieuw komen maken met Manuella en Diane want hij zou hun nadien nog héél vaak zien. Na de nodige uitleg vertrokken de 2 dames en ik kreeg de rondleiding in het centrum. Toch wel véél meer ruimte dan in het ouderlijke huis wat zeer compact was. Hier zijn dan 5 slaapkamers voor de gebruikers voorzien. Omdat ik de enige in class was, kreeg ik de slaapkamer met badkamer toegewezen.  Na even tot rust gekomen te zijn genoten we ’s middags samen met enkelen medewerkers van ons middagmaal.  

In de namiddag had Lore een wandelingetje voorzien met Tazzy. Nee, nog even ontspannend vandaag. Zowel voor mij als Tazzy waren dit toch wel nieuwe prikkels. Tazzy liep gewoon mee aan de riem die ik vasthield en ik liep aan de arm van Lore. In de avond werd er door een vrijwilliger gekookt.  Ik moet toegeven dat het eten iedere avond toch wel lekker was in de afgelopen week want iedere avond kwam er een ander pleeggezin koken voor de geleidehondengebruikers in class.

In de volgende dagen leerde ik nog de nieuwe commando’s te gebruiken die erbij waren gekomen of waren veranderd in de tussenperiode van de vorige class in 2014 en nu. Dat zal natuurlijk nog wel even wennen zijn omdat dingen in het leven nu eenmaal veranderen. Ik had tijd genoeg om ook met Tazzy te spelen en een band op te bouwen met hem. De trainingen waren intensief, maar uren aan een stuk trainen was nu ook niet haalbaar. Maar gelukkig deden we het in kleine stukjes. We hadden de afgelopen week ook wel geluk met het weer. We zijn ook in Hasselt gaan trainen aan het Sint-Katharinaplein achter het cultureel centrum van Hasselt. Ja, een gekende locatie want hier trainde we ook met Chivas en Cenna in onze vorige class.  

Op woensdagavond kwam het pleeggezin van Tazzy op bezoek. Dit waren aangename mensen. Tazzy herkende hun natuurlijk nog. Ondanks dat hij ook in een *Boarder gezin zat tijdens zijn opleiding zat. Het pleeggezin had nog enkele spulletjes voor de hond meegebracht. Ja, daar was Tazzy wel blij mee 😊. Het was in ieder geval wel een gezellige avond moet ik toegeven.

Op donderdag kwam er een cameraploeg van het één programma ‘Iedereen Beroemd’ langst dat iedere avond na het Journaal van 19u wordt uitgezonden. De opnames duurde in totaal 1u30 min. terwijl we maar 30 seconden in beeld zouden komen. Bepaalde dingen maar herhalen. Dat bracht op het einde wel wat verwarring mee voor de hond. Gelukkig stond Lore ons hier goed in bij. Morgenavond zou dit dan worden uitgezonden op tv.  Het was vandaag in ieder geval wel een zeer winderige dag. Afgelopen nacht had het toch in België weer eens gestormd.  

Het was al snel vrijdagmiddag en tegen de middag zouden we terug in Wilrijk zijn. Eerst natuurlijk alles inladen zoals de mand, het eten, Tazzy zijn speelgoed enz… Een hele verhuis… Natuurlijk Tazzy niet te vergeten. ’s Middags stond Manuella al een klein beetje zenuwachtig met een grote smile op ons te wachten. We werden allen verwelkomt met een warm gevoel. Lore installeerde Tazzy in huis en gaf me en Manuella nog wat extra instructies. Nu de volgende 2 dagen zal het echt een gewenning hier thuis worden zo samen met ons drieën.

In de afgelopen week hebben we ons vooral toegelegd op de basistraining tussen hond en baasje en dit vooral omdat er toch dingen veranderd waren. Gelukkig konden we even terug naar de basis gaan. Dit eigenlijk ook wel weer door de coronapandemie die nog steeds heer en meester is in België. Als er geen corona was geweest, dan hadden we de stations en het openbaar vervoer ook al meer verkend. Door dat ik deze momenteel toch maar zeer beperkt neem naar bepaalde locaties in de omgeving kan het nemen van de bus uitgesteld worden naar één van de volgende weken tijdens mijn class periode. Het nemen van de trein momenteel nog geen prioriteit omdat we nog niet naar Limburg zo meteen zullen pendelen of andere locaties waar een trein voor nodig is. Dit is een training die kan uitgesteld worden naar het voorjaar.

 

 

*Boardergezin is een gezin dat de hond na een trainingsdag opvangt in een huiselijke omgeving. Iedere avond om 16u30 wordt de hond opgehaald en iedere ochtend om 8u30 wordt de hond naar het centrum gebracht. Dit is zoals een kind naar school gaat.

This website uses cookies. By continuing to use this site, you accept our use of cookies.