Onze blog

18-10-2021 update van onze gepensioneerden.

Dag lieve vrienden, 

het is een nieuwe week, dus even een nieuwe update. Onze 2 gepensioneerden doen het ontzettend goed. Deze ochtend kregen we rond kwart na acht al een berichtje van Joyce met de volgende foto erbij. Volgens de beschrijving zitten de honden mooi te kijken met op de achtergrond een prachtige zon opgang met verschillende kleuren in de lucht. Een prachtig effect. Afgelopen dagen hebben ze al kennis gemaakt met nog enkele honden die er waren of wonen. Van de week hadden ze zelfs een wandeling met 5 of 6 honden. Dat was super!

Al die leuke berichten, video’s en foto’s tonen zo een glimlach op onze gezichten. Dat geeft ons zo een fijn gevoel. Wetend dat onze 2 kanjers het daar zo goed maken… Langzaam maar zeker kunnen wij dit nu meer en meer plaatsen want tenslotte is het nog maar een drietal weken geleden dat ze werden herplaatst.  Als je het zo bekijkt dan gaat de tijd toch ook wel snel voorbij.
We kunnen nu ook héél rustig de bladzijde van dit hoofdstuk omslaan en kijken naar de toekomst.

Chivas en Cenna zijn 2 gelukkige kanjers geworden daar op Vlieland!
Chivas en Cenna tijdens zonsopgang

2021-10-09 Update van onze gepensioneerden

Hallo,

Een update van onze 2 eilandbewoners Chivas en Cenna.
We zijn blij met de beslissing die we toch hebben genomen in het welzijn van onze 2 gepensioneerde honden. Ze voelen zich op het eiland wel vrij en  gelukkig en dat maakt ons wel blij. Oke, het is met momenten nog wel heftig voor mij (Manuella), maar door alle mooie berichten die we ontvangen en de reacties van onze vrienden en familie, kan ik het afscheid van Chivas en Cenna nu wel beter plaatsen. Door over onze honden te vertellen op deze website, is dit voor mij wel een verwerkingsproces.

De honden genieten elke dag van het leven dat ze nu hebben. Vrije wandelingen, lekker eten, knuffels met de baasjes. Wat wil een hond nu nog meer hebben? Maar ze hebben dat natuurlijk ook wel verdiend. Het zou fout zijn als we het hun niet hadden gegund.

Vrijdag 8 oktober 2021 was best ook wel een emotionele dag en dit om verschillende redenen. Het was de verjaardag van C&C en we kregen via Facebook de mooie herinneringen te zien die we al hadden gedeeld op deze dag in de afgelopen jaren. Ja, Chivas en Cenna werden deze dag 10 jaar. Dit is toch wel een speciale leeftijd. Wat hadden wij dit ergens nog wel graag met hun willen vieren, maar dat was niet mogelijk omdat volgende week voor Philippe al een nieuw hoofdstuk gaat starten. Maar in plaats van dat wij hun zouden verwennen met allerlei lekkere dingen, deden dat nu Joyce en Isaäc dit nu met veel plezier. Ze bezorgde ons nog een mooi fragmentje van hun lekkere lunch die ze met plezier opaten.

De heerlijke beelden en video’s die passeren toveren een glimlach op een mens zijn gezicht. Ook al kunnen we niet alles waarnemen, aan de geluiden van de video-opnames kunnen we al veel waarnemen. Daar zullen we Joyce dankbaar voor blijven voor al deze updates.

Ze hebben gisteren voor de eerste keer de wandeling naar de vuurtoren gemaakt wat blijkbaar het hoogste punt is op het eiland. Een stevige wandeling, maar het was wel ontzettend mooi weer. Onze honden hadden van zo kort bij nog nooit een vuurtoren gezien. Ze hebben er in ieder geval wel van genoten en het baasje ook. 

Beiden honden doen het dus goed en er volgt snel weer een update over deze kanjers

 Groetjes het Phima-team

Happy birthday aan de 2 gepensioneerde

Vandaag 8/1/2021 worden Chivas & Cenna 10 jaar.
In die afgelopen 10 jaar hebben wij er acht jaar van deel mogen uitmaken.
Hoe graag we vandaag nog deze speciale dag met hun hadden willen vieren, heeft het lot er anders over beslist. Maar niet getreurd, beiden honden hebben deze middag een lekkere verjaardaglunch gekregen van Joyce en Ies. Beiden hebben er dan ook lekker van genoten. Hun lunch was dan ook snel opgepeuzeld.  Onze 2 gepensioneerden voelen zich op Vlieland ontzettend goed en ze zien er goed uit en genieten van hun pensioen (als we zo de berichten van iedereen horen).

We hebben hier op basis van de afgelopen 10 jaar een reportage geprobeerd te maken vanaf dat ze bij het BCG aankwamen tot nu. De verandering van een jonge hond naar een oude hond. Het heeft me bloed-zweet en tranen gekost om dit maken, maar met een voldaan gevoel kan ik dit nu dus aan jullie presenteren. En met de tijd hoop ik iemand te vinden die zo een dingen voor mij zou kunnen monteren.

Nog een gelukkige verjaardag C&C

Liefs
Phima

30-09-2021 Update van onze gepensioneerden Chivas en Cenna

Dag lieve vrienden,

onze hondjes hebben de verhuis 5 dagen geleden gemaakt naar Vlieland waar ze zich al bijna he-le-maal thuis voelen. De vrijheid die ze opeens hebben gekregen daar konden wij alleen maar van dromen. Als ex-baasjes konden wij hun dat hier in België niet geven en waar er ook geen adoptiegezin die aan dit gouden mandje zouden kunnen tippen. Als wij de reacties van iedereen horen op de foto’s en video’s die gedeeld worden door Joyce, dan geraken we meer en meer er van overtuigd dat dit de juiste beslissing was. Het wil natuurlijk niet zeggen dat wij het al vergeten zijn, maar het helpt ons wel met het te verwerken. 

Iedere dag gaan Chivas en Cenna enkele keren per dag lekker wandelen op het eiland. Gisteren hadden ze zelfs een regenachtige dag en moesten ze nadien lekker afgedroogd worden. Deze ochtend hebben ze een wandeling gemaakt met een prachtige zonsopgang. Zowel de nieuwe baasjes al de honden genieten hier wel echt van. Ze laten hun neus nu toch werken met al die nieuwe geurtjes die er zijn op dat eiland. De rust die er is zonder al te veel mensen om hun heen. Zelfs bijna geen auto’s meer. Heerlijk toch? 

Chivas ligt precies toch wel graag op de bank (zetel) maar Cenna niet (dat deed ze hier ook niet). Ze zoeken op hun manier nu wel contact met de baasjes. hun eetlust dat zijn ze toch in ieder geval al niet kwijt. Het eettempo is nog steeds niet veranderd.  In ieder geval, ze maken het ontzettend goed in Vlieland. 

 

Liefs van Phima

Toch wel vreemd

Dag lieve lezers,

Maandag hadden Philippe en ik bewust gekozen om niet te gaan werken. Philippe had zijn vrije dag en ik had besloten verlof te nemen. Normaal zouden de honden op maandag opgehaald worden, maar uiteindelijk werd dit een dag vervroegd om praktische redenen.  Ik voelde er niet veel voor om opgewekt te zijn want ik voelde me wel emotioneel. Ik had totaal geen zin om buitenhuis te komen, toch ben ik even naar de pianoles achter de hoek geweest. Toch kon ik me deze keer niet zo goed concentreren op de les. Maar gelukkig had de pianoleraar hier begrip voor.  Philippe kon het afscheid iets gemakkelijker plaatsen dan ik omdat hij binnenkort kan beginnen aan een nieuw hoofdstuk, maar ikzelf heb nog geen idee wanneer ik een opvolger zal krijgen.  Natuurlijk wil het niet zeggen dat Philippe geen gevoelens heeft want hij mist onze twee honden natuurlijk even hard als ik.

Vandaag moesten wij dan terug naar het werk. Helaas gaat het leven verder. Wat voelde dat allemaal zo raar. Onze hele planning is overhoop gegooid en is veranderd. Opeens is het zo stil in huis, moet je om zes uur in de ochtend en avond de honden hun eten niet meer geven.  Even mee naar achteren in de ochtend voor hun plasje. Cenna die niet meer babbelt tijdens het eten (ze maakte een blazend geluid om aan te geven dat ze aanwezig was en ook een stukje eten wilde hebben) of Chivas die zit te kwijlen. Dat is zo raar.

Op het werk moet je geen extra pauze meer nemen om buiten te gaan met de hond voor zijn plasje of vroeger vertrekken om de hond te laten wandelen op het traject van en terug naar huis. Geen hond die in de hondenmand ligt en die af en toe een likje komt geven om aan te tonen dat het tijd is voor het plasje of een snoepje. Dat was wel wennen.

helemaal zo vreemd was, was toen we thuis kwamen in een leeg huis zonder een vriendelijke begroeting van onze twee viervoeters die enthousiast op je af kwamen stormen. Zo stil is het! Zelfs op weg naar de deurbel struikelde ik bijna over mijn eigen voeten omdat ik de honden wou ontwijken. Ze stonden altijd voor de deur als de bel ging. Deze obstakels moesten we ook al niet meer ontwijken.

En dan in de avond geen geblaf meer in de tuin naar andere honden in de omgeving die rond half negen samen kwamen voor het kletsuurtje. Geen geblaf meer op de katten van de buurt die onze honden uitdaagde. Ook weten we niet hoe het nu gaat met meneer egel. Dankzij Chivas wisten we altijd als de egel in onze tuin zat.

Opeens voor mij (Manuella) na 14 jaar geen hond hebben voelt zo vreemd aan want Chivas volgde Django al heel erg snel op waardoor ik maar 1 week zonder hond heb gezeten.

Liefs Philippe & Manuella

Een bedankje/update Chivas en Cenna

Dag lieve vrienden.

Zowel voor mij als voor Philippe zijn het momenteel wel emotionele dagen. Gisteren hebben we jammer genoeg afscheid moeten nemen van onze 2 trouwe vrienden Chivas en Cenna. Ze zijn vertrokken naar de Waddeneilanden, klaar voor een nieuw avontuur. Ondanks dat we wel weten dat ze daar gelukkig zullen zijn en dat ze elkaar ook hebben, voelt dit alles toch wel vreemd aan. Met momenten voelen wij ons ook wat verloren in zo een stil huis.  Maar…De stilte zal binnen een zestal weken opgevuld worden door een nieuwe hond. Voor Philippe is er al een opvolger voorzien die eind oktober hier zal komen wonen. Voor mezelf (Manuella)is er nog geen opvolger gevonden waardoor dit alles voor mij dubbel zo hard binnenkomt. De onzekerheid.

Update van Chivas en Cenna

De eerste 24u zijn onze honden al op verkenning geweest. Zondagavond kwamen ze aan op hun nieuwe bestemming. De verkenning in het huis viel goed mee. Ook 1 van de katten had al kennis gemaakt met Cenna, maar Chivas was nog wel aan het blaffen. Er zal een moment komen dat hij er niet meer op zal blaffen. Coco één van de huiskatten is gelukkig honden gewend. Dat gaf ons al een goed gevoel. Maandag hebben ze al een wandeling gemaakt in de duinen. Ze genieten van de vrijheid die ze daar in Vlieland krijgen. Coco en Cenna hebben al een voorzichtige kennismaking achter de rug, maar Chivas was nog beetje aan het blaffen. Natuurlijk weet ik wel dat dit ook wel zo goed zal komen. Alles heeft zijn tijd wel nodig. 

Dat was een korte update van onze twee zwartjes zo ver van hier.

We willen dan ook iedereen alvast langst deze weg bedanken voor alle lieve steunbetuigingen die we hebben gekregen in de laatste dagen. Als jullie graag Chivas en Cenna blijven volgen, dan kan je u ook abonneren op deze weblog. We proberen af en toe updates te voorzien om jullie op de hoogte te houden.

Lieve groetjes Philippe en Manuella

De verhuis van Chivas en Cenna

26/09/2021, een emotionele dag voor ons. Een dag die je hoopt altijd te kunnen uitstellen.
Hoe moeilijk en pijnlijk het ook is, we hebben met heel veel verdriet de fakkel voor de zorg van onze 2 geliefde maatjes Chivas en Cenna doorgegeven aan een Nederlands koppel uit Vlieland Joyce en Isaäc;

Wij konden het droom gouden mandje van de vrijheid, die Chivas en Cenna na hun harde werk hadden verdiend niet geven, hoe graag we het ook gewild zouden hebben. Maar we moesten tegen over ons zelf, maar ook tegenover de honden eerlijk blijven.  Vandaag moesten we dan ook afscheid nemen van Chivas en Cenna. Ja, er zijn tranen gevloeid.

In de ochtend had Cenna haar om een of andere reden al wat afzijdig gehouden van ons, en precies had ze al afscheid van ons genomen. Ze kroop de hele voormiddag in haar mand en Chivas leek ook aan te voelen dat er wat ging gebeuren. Hij bleef constant in de buurt en kwam nog heel voorzichtig likjes geven.  Toch voelde het al zo anders.

Om half twaalf kwamen Joyce en Isaäc binnen en beiden honden begroeten hun enthousiast. Langzaam kwam dat onaangenaam uur van 14u20 steeds dichterbij gekropen.  Wij hadden wel al afscheid een beetje genomen in de ochtend maar toch, toch kwam het opnieuw als een mokerslag binnen.  De spulletjes van de honden (hun manden, speelgoed, eten enz.) werden al ingeladen in de auto. Joyce maakte nog enkele foto’s van ons vieren samen in de tuin als herinnering. Toen kwam het minst leuke moment. Het vertrek. De honden kregen hun halsband om en ze werden aangelijnd, klaar voor het nieuwe avontuur wat op hun staat te wachten

Zonder problemen en zonder 1x om te kijken naar ons als hun baasjes gingen ze mee met hun nieuwe baasjes naar de auto en werden ze er ingezet. De rit naar Nederland zal zeer comfortabel verlopen voor hun zo liggend in hun manden.   Met tranen in onze ogen stonden wij daar aan onze deur en zwaaiden hun uit.

Wat een raar gevoel hangt er nu in huis. Die stilte voelt zo vreemd en ja, we voelen ons toch wat verloren. Geen honden die rondlopen in huis of een knuffel komen vragen. Geen honden die om 20u30 komen vragen voor hun dagelijkse boterham terwijl ik op weg was om er eentje te pakken. Opeens moet je uw vaste routine helemaal omgooien. Wat voelt het raar om hondloos te zijn.

Natuurlijk weten we dat het leven verder gaat en dat er iets nieuws op ons pad zal komen. De reden van dit vertrek was uiteindelijk dat er voor Philippe een opvolger was gevonden die hier eind oktober zou komen wonen. Maar helaas, voor mij zelf (Manuella) is er momenteel nog geen zicht op een nieuwe hond.

We hebben er goed aangedaan om beiden honden in deze situatie samen te houden, want scheiden was hier niet mogelijk. Daarom zijn we en zullen we Joyce en Isaäc ook altijd héél dankbaar zijn voor wat zij voor ons hebben gedaan en wat zij onze 2 honden nu kunnen aanbieden tijdens hun laatste jaren als vrije hond.

Dit is het nadeel van een blindengeleidehond te hebben. De dag dat je trouw maatje met pensioen gaat en er een vervanger komt, dat je voor uw maatje een gouden mand moet zoeken. Ondanks dat ik (Manuella) dit nu de tweede keer al meemaak, is dit afscheid veel pijnlijker dan de dag dat ik afscheid moest nemen van Django. Voor Philippe was dit ook heftig omdat Cenna zijn eerste blindengeleidehond was. Je neemt nooit graag afscheid van je trouwe vriend, maar soms kan het niet anders.

Chivas en Cenna zijn na een lange rit en een bootavontuur van 90 min. goed en wel op hun nieuwe bestemming aangekomen. Hun gouden mandje staat nu in Oost-Vlieland (NL) dat gelegen is aan de Waddenzee. Het eiland Vlieland is 1 van de 5 Nederlandse Waddeneilanden. De afstand is misschien ver tussen Antwerpen en Vlieland, maar op dit eiland gaan ze een zorgloos leven tegenmoet gaan. Ze zijn samen kunnen blijven wat voor ons belangrijk is. We kunnen dit hoofdstuk langzaam omdraaien al zal het nog wel even moeilijk zijn om het los te laten.

De werkgever BASF Antwerpen van Philippe

Op verschillende mediakanalen van de werkgever van Philippe stond het volgende bericht vermeld.

Technisch magazijn planner Philippe en zijn blindengeleidehond Cenna zijn een bekend en hecht team op BASF. Na 8 jaar begeleiden én opvrolijken van collega’s gaat Cenna op welverdiend pensioen. Binnenkort komt hond Tazzy als opvolger.🐶 #diversity #inclusion

De knoop is doorgehakt

Het is wel al even bekend, maar we willen nu nog in alle rust van de laatste week van onze twee honden genieten inclusief ons logeerhondje die blijft tot volgende donderdag.
Het is definitief. Op zondag 26 september zullen we afscheid moeten nemen van onze 2 honden.
Het is zal emotioneel en heftig worden, maar de honden krijgen een gouden mandje waar ze heerlijk kunnen gaan genieten van hun wel verdiend pensioen.
De locatie is niet vlak bij de deur, maar volgens enkele dierbare vrienden is die de beste plek waar ze naartoe zouden kunnen gaan. Na acht jaar trouwe dienst  en lekker bij ons gewoond te hebben wordt het tijd voor een nieuw avontuur voor Chivas en Cenna.
Het is dan ook tijd om onze fakkel door te geven aan het nieuwe adoptie gezien Joyce en Isaäc die dit zeker fantastisch gaan doen. Het is geen vaarwel, maar tot een later moment als de tijd er rijp voor is.
Treur niet lieve vrienden maar jullie kunnen de honden nog in hun eigen FB groep gaan volgen, en af en toe zal ik op onze geleidehonden blog op deze pagina ook nog updates posten voor de mensen die geen FB hebben.
Het adoptiegezin heeft ons beloofd wat foto’s en updates te posten voor de honden hun trouwe fans. Maar nu, nu gaan we nog genieten van de mooie momenten samen met onze 2 honden.
collage van onze twee zware honden