Django

Vandaag zou Django 18 jaar geworden zijn. Gelukkige verjaardag aan mijn (Manuella) eerste blindengeleidehond die nu daarboven een mooi sterretje is. Je vergeten zal ik nooit want je opende zoveel wegen voor mij ook al was je niet de perfecte blindengeleidehond, toch was je mijn geleider op mijn traject naar het onbekende, naar waar ik nu sta.

Drukke dag voor de boeg

In de ochtend

Deze ochtend pikte het toch een beetje om op te staan om 6u. Nee, de zin en fit waren er even niet. Je kan zo van die  hebben dat je nergens zin in hebt en vandaag was het zo een dagje. Gisterenavond lagen we ook al niet al te vroeg in ons bedje na toch wel een emotionele avond. Afscheid nemen van iemand die je geliefd was, dat is echt niet leuk! Mijn kopje laten hangen heeft toch geen zin en mijn bomma zou ook niet willen dat we de hele dag zouden zitten treuren, dus om 6u opgestaan en met Tripple vol goede moed naar mijn werk.

Drukte op de bus

S’ Middags was het toch best druk op de bus van 11u53 (deze keer toch). Ik neem op woensdag altijd deze bus om eigenlijk juist thuis te zijn voor dat de jeugd de bus neemt naar huis. Bijna alle zitplaatsen waren bezet en er stond ook niemand recht voor ons. Zelfs de jeugd op de klapstoeltjes niet. Uiteindelijk heb ik me langst iemand gezet die haar handtas langst haar had gezet en precies niet zo gelukkig was dat ik er kwam zitten. Tja, respect is tegenwoordig bij de mensen ver te zoeken. Mij is er altijd geleerd dat ik moet rechtstaan voor een oudere persoon, invalide persoon of zwangere dame, maar op de dag doe ik dit ook niet meer want ik ben zelf ook invalide. Oké, begrijp wel dat iedereen betaald om te zitten in de bus, maar respect is toch ook iets kleins.

Thuis gekomen snel wat eten en ons koffertje voor 1 nacht van huis klaar maken. Halve koffer voor ons en een halve koffer voor de honden. Ja zo een koffer dat je gebruikt voor de handbagage. Vannacht gaan we een nachtje met de honden slapen in Tongeren omdat we morgen een heftige dag voor de boeg hebben.  Wat gaat het geven als Ellis om 13u30 zal aanbellen?

Ellis

En ja hoor! Zoals we al dachten waren beide honden gewoon door het dolle heen toen ze Ellis nog maar hoorden en zagen binnenkomen. Dat was met Chivas en Cenna ook zo. Ellis is eigenlijk de conciërge van het BCG en zorgt ook met enorm veel liefde voor iedere hond die in het BCG zit. Tazzy was zelfs zo ongeduldig dat hij niet meer kon wachten dat wij het poortje zouden opendoen. Hij besloot er maar over te springen om zo sneller Ellis te kunnen gaan begroeten. Hum ja, Tazzy? Geen goede punten, want dat wil dus zeggen dat we opnieuw een investering moeten doen voor een hoger veiligheidspoortje te zetten. En Tripple, die sprong daar niet over, maar liet zich op een andere manier wel horen. Ze stond de dansen achter het poortje op 2 pootjes met een zeer bewegelijke staart, en ze liet zich ook wel horen door te blaffen en te piepen. Met haar schaapje spurtte ze naar Ellis voor haar knuffelmoment. Alleen jammer dat ze nog zo vaak opspringt en zeker bij een zeer gekende persoon voor haar. Toen de rust eindelijk terug keerde in huis, kon Ellis de honden in de bus zetten om vervolgens samen met ons naar Tongeren te rijden.

Het BCG

Gelukkig verliep de rit via Brussel naar Tongeren zonder fille. Als we via de E313 via Hasselt hadden gereden, dan hadden gegarandeerd prijs. Rijden naar Limburg via de E313, dat is altijd miserie. Is het niet door een ongeval dan is het door wegenwerken.  Eigenlijk toch wel een beetje spannend deze uitstap. Voor Philippe was het niet meer nieuw want hij had in oktober 2021 er nog 1 week gelogeerd voor zijn class met Tazzy. Maar voor mij (Manuella), was het toch wel spannend. Ik was nog maar 2x in het centrum geweest als bezoekster en mijn class met Tripple was gewoon thuis.

Aangekomen in Tongeren wisten beiden honden al meteen waar ze waren. Ellis ging ze al even loslaten op de hondenweide achter het gebouw om ons vervolgens naar de leefruimte te brengen. Mondmaskers moesten wij binnen toch nog dragen. Oh, Muffin de hond van Ellis was er ook nog bij. Muffin was er al bij de opleiding van Chivas en Cenna in het vorige gebouw. Ja, T & T hadden hun boodschapje gedaan en werden toen bij ons gelaten. Buiten muffin was er nog een koningspoedel ‘Vitesse’ aanwezig. Een hondje dat ook op zijn geschikte matching aan het wachten was.

Voor Tazzy en Tripple was het ook wel spannend want ze kende het hier maar al te goed. De geluiden, de geuren, de stemmen, alles was zo bekend. We werden ook begroet door de oude garde, maar ook door de nieuwe garde. Ikzelf had nog niet iedereen ontmoet en moet toegeven dat het BCG enorm gegroeid is en ook veranderd is in tegenstelling tot bijna 8 jaar geleden met Chivas en Cenna.

De avond

De avond verliep wat rustiger toen de meeste naar huis gingen. Er kwam wel meer en meer wind op en dat was een voorbode voor de aankomende storm van a.s. vrijdag. In de avond werden er frietjes gehaald door Ellis en terwijl alle honden aan het eten waren in de kennel, kregen ook onze honden hun eten. Moeten eerlijk gezegd wel toegeven dat we blij waren dat Ellis onze honden ook buiten liet want zoveel wind en vreemde locatie. Dat is een extra moeilijkheidsgraad. Samen met Ellis keken we nog samen naar televisie. De honden kwamen gewoon mee in de zetel liggen. Hier moet je zeker niet langst komen met je duurste feestkledij want je hangt meteen vol hondenharen.

Terwijl de wind bleef aanwakkeren en zeer aanwezig zou zijn in de volgende nacht, besloten we rond half 10 toch naar ons bed te tenen. Voor de eerste keer in 8 jaar gingen we opnieuw gescheiden slapen. Als we hadden gewild, dan had er een 2de matras bijgelegd kunnen worden bij Philippe in de kamer, maar voor 1 nacht was het niet zo erg. Laten we hopen dat het qua wind nog zou meevallen.

Vond je dit blogbericht interessant?
Abonneer je dan op onze nieuwbrief om nieuwe blogberichten te ontvangen in je mailbox.

Mijn eerste 3 maanden en voor eerste keer langere tijd alleen gebleven

Wat vliegt de tijd toch snel voorbij

Het is toch niet te geloven. Exact 3 maanden geleden begon ik pas echt aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Al had ik op 25/10/2021 een maand na het vertrek van Chivas de bladzijde al mogen omdraaien. Tripple kwam op maandag 25/10/2021 al bij mij wonen. Een heel ander hondje dan Chivas met haar overgevoelig karaktertje dat een totaal andere aanpak vereiste dan met Chivas en Cenna. 3 weken gewenningstherapie aan elkaar + extra trainingen tussen Lore en Tripple zonder mij erbij want mijn opleiding ging van start op 15/11/2021.  Ook mijn class verliep anders dan normaal en ik genoot van een volledige thuisclass met Tripple wat zeker voor ons zijn voordelen wel heeft gehad.

De afgelopen 3 maanden

In de afgelopen 3 maanden was het al een enorme leerschool voor mij en dat is het nog steeds. Een teefje nu hebben als blindengeleidehond tegenover een reu als blindengeleidehond, dat is toch wel een enorm verschil. Een uitdaging want de teefjes zijn precies toch wel pittiger dan de reutjes. Ja, ook hier is dat wel te merken dat Tripple pittiger is dan Chivas en Django. Maar goed eigenlijk, want een beetje meer pit en uitdaging is voor mij ook wel goed om nieuwe dingen te leren en ook te ervaren.

In de afgelopen 3 maanden hebben wij een heel ander traject afgelegd dan bijna 8 jaar geleden met Chivas. En dat gewoon alleen al door de het hele COVID gebeuren rondom ons heen met al die regels. Gelukkig konden we al meteen na onze class iedere dag naar het werk, eens naar de winkel, bakker of het ziekenhuis. De bus nemen als we in de omgeving moesten zijn. We waren niet gebonden aan ons huis en konden er toch op uit trekken al was het toch nog beperkt. Zoals Philippe met Tazzy tijdens zijn class had beslist, zo hadden ook wij beslist om de omgeving van station en het nemen van de trein nog even achterwege te laten tot het wat veiliger zou zijn betreffende Corona.

Maar om eerlijk te zijn? De tijd die we nu al hebben kunnen benutten in het werken met elkaar in gekende omgevingen, dat heeft ons al goed gedaan. Mijn band met Tripple kan alleen maar groeien en sterker worden en langzaam, ja langzaam kunnen wij onze grenzen dus gaan verleggen om meer uitdagingen tegenmoet te gaan. Ik ben eerlijk gezegd wel blij dat Tripple mijn pad heeft gekruist want haar karakter past wel bij mijn karakter en ze heeft me al zoveel dingen geleerd in de laatste 3 maanden. Ze heeft in bepaalde opzichten wat meer rust in mijn leven gebracht wat nodig was. Samen gaan we de komende jaren nog veel uitdagingen tegenmoed die ik graag met jullie wil blijven delen.  

Eerste keer langere tijd alleen gebleven.

Vanavond werden we al voor de eerste keer op de proef gesteld. Tazzy en Tripple zouden voor een aantal uren alleen blijven. De omstandigheden waren nu ook niet geschikt om ze mee te nemen, en ze zouden er ook niets aan gehad hebben. Het was de laatste keer dat ik mijn bomma zou kunnen groeten bij de begrafenisondernemer en om dan 2 jonge honden mee te nemen? Nee, dat was te stressvol en ook te emotioneel voor mij. Ze konden beter thuis blijven in alle rust.

Gelukkig zijn we erop voorzien om ze in de gaten te houden van op afstand. Toekomstgericht zullen er nog wel situaties voorkomen dat ze eens niet mee kunnen. Sommige mensen zullen zich wel afvragen waarom blinden een camera in huis hebben hangen, maar met een camera kan je zoveel meer dan alleen maar kijken. In het begin waren de honden ook veel onrustiger want we kregen veel meldingen binnen op de telefoon. Na een 20-tal minuten keerde de rust in huis terug en hebben we ze tijdens de rest van de avond niet meer gehoord.

In totaal zijn ze nu voor de 1ste keer 4u alleen thuis geweest en wat hebben ze dit flink gedaan. Bij thuiskomt na een toch wel emotionele avond nog even met de honden geknuffeld, tranen gelaten en na gaan slapen. Morgen is het een nieuwe dag, een dag dat we weer naar het werk moeten.

Wat was ik blij dat ik deze verplaatsing nog heb kunnen maken. Altijd had ik me voorgenomen om nooit nog naar een overleden persoon te gaan zien na die ene keer als tiener. Nooit zou ik het nog doen. Maar toch ben ik blij dat ik van mijn bomma afscheid heb kunnen nemen op mijn manier. Zoals ik het kon waarnemen van op een afstand (al zag ik maar een klein beetje en durfde ik niet dichterbij te gaan), zag bomma er mooi en vredig uit. Dat is een waardig beeld waar ik me mee kan verzoenen en dat alles maakt het verlies toch een beetje dragelijker.

Iedere avond als ik naar die maan kijk (ook al kan ik hem niet zien, zal ik aan je denken lieve bomma. Je ziel is er niet meer, maar toch kon ik nog waardig afscheid van je nemen

Emotioneel

Goedenavond lieve vrienden. Vaak posten we altijd van die superleuke blogberichten, maar er zijn ook zo van die dagen dat het even niet mee zit. Gelukkig lag vandaag de niet-mee-zit-dag helemaal niet aan de honden. Zij brachten juist vandaag kleur en blijdschap in mijn leven. Ondanks dat ik (Manuella) in een emotionele bui zat, waren T & T vandaag mijn steun en toeverlaat

Droevig nieuws

Afgelopen nacht is mijn bomma (Manuella) op 89-jarige leeftijd in alle stilte van ons heengegaan. Dinsdagavond had mijn papa me nog gebeld om de situatie uit te leggen hoe het ervoor stond en dat het helemaal niet goed ging met mijn bomma.  Ik wist wel wat er zou gaan gebeuren. Maar toch… toch komt zo een nieuws altijd wel even binnen. Eigenlijk is het allemaal nog zo snel gegaan. Eerst dacht ik nog 1 laatste keer naar Limburg te reizen om mijn bomma nog 1x te zien, maar in de huidige situatie waar ik me nu in bevind was dit niet mogelijk. En om vervoer naar Limburg te regelen om maar 10 min. in de kamer te zijn? Dat zou een enorme zware emotionele verplaatsing geweest zijn.

Emotioneel

Om een of andere reden heb ik geleerd om gemakkelijker mijn emoties te verbergen achter een masker. Natuurlijk heeft dat zijn voor- maar ook nadelen. Vandaag was het voordelig omdat ik nog naar mijn werk moest. Ik had het Facebookbericht dat mijn tante had gepost vannacht of deze ochtend, deze ochtend gelezen bij aankomst op mijn werk. Gewoon omdat ik een vreemd gevoel had in mijn buik. Na het lezen van het bericht besloot ik mijn telefoon voor de rest van de voormiddag te negeren en me te focussen op mijn werk. Ja, enkel toen mijn papa me belde nam ik de telefoon op. Ik had het wel tegen enkele collega’s vertelt omdat ze toch gemerkt hadden dat ik een beetje had gesnotterd wat niet abnormaal is natuurlijk. 

Namiddag als ik thuis was, had ik het met momenten toch wel moeilijk en vloeiden de tranen. De zin om al een FB-bericht te posten of te bellen was er helemaal niet. Ik besloot me dus voor deze prikkels ook wel af te sluiten. Ik besloot met de honden te spelen in de tuin, ze een snelle borstelbeurt te geven en naar de reallity-show te kijken van ‘Big Brother’ die momenteel lopende was. Gelukkig konden we dit programma via een bepaald kanaal op tv 24/7 volgen.

Na het avondeten besloot ik een mooi tekstbericht te schrijven op mijn Facebookpagina en de ondertussen binnengekomen berichten te lezen van andere familieleden. Tijdens het telefoongesprek in de avond nog met papa was het een gewone conversatie zonder tranen.

Alphonsine Wouters °1932 – +2022

Emotionele gevoelens

Eigenlijk is dit ook even een ideaal moment om mijn ervaring met jullie te delen die ik al heb ervaren met onze blindengeleidehonden als ik verdrietig ben. Hoe gek het ook klinkt, de wetenschap heeft het al bewezen dat een dier een mens kan begrijpen. En zo is dat ook met honden. Ook al kunnen ze niet in mensentaal met ons communiceren, er zijn nog andere mogelijkheden en eens je deze signalen begrijpt, dan communiceer je ook met je hond. Tijdens je verdrietige momenten is je blindengeleidehond eigenlijk je therapiehond of beiden. Iedere hond heeft dan ook zijn eigen manier om een mens te troosten. Daarom dat ik graag met jullie mijn ervaringen wil delen. Misschien zijn er nog mensen onder jullie die zich bij mijn ervaring kunnen aansluiten.

Ik merkte zowel aan Django, Chivas en Tripple nu dat ze het alle 3 op een andere manier aanpakten. De ene hond ging voorzichtig tegen je benen liggen zielig omhoog kijkend naar jou tot je hem aandacht gaf. De andere kwam meteen met de poten op je benen liggen om je zo aan te kijken tot hij aandacht kreeg om vervolgens je tranen heel voorzichtig af te likken. De voorzichtige likjes waren altijd zo grappig. En Tripple, die springt meteen langst je op de zetel en vleit zich tegen je aan tot je de begint te strelen.  Dan begint ze zo van die geluidjes te maken die ‘Chewbacca’ uit Star wars ook maakte. Als laatste als je maar slapjes reageert begint ze je maar te likken zodat je haar aandacht geeft in plaats van dat je zit te snotteren. Nee, heb vandaag niet veel kunnen treuren want was het Tripple niet die kwam voor de afleiding, dan kwam haar broertje Tazzy wel langst voor zijn afleidingsmaneuvers.

Wat mogen wij toch gezegend zijn met zo loyale dieren die zonder woorden een enorme troost voor je kunnen zijn. Zijn er hier nog mensen onder jullie die zich hier in kunnen vinden? Laat gerust in het onderstaande reactieformulier achter wat jullie ervaringen zijn hoe jou hond je opvangt tijdens een emotioneel verdrietig moment.

Als je zo een hond langst je ziet liggen op kantoor. Dat brengt toch altijd wel een glimlach op je gezicht. Hoe verdrietig je ook mag zijn die dag.

Vond je dit blogbericht interessant?
Abonneer je dan op onze nieuwbrief om nieuwe blogberichten te ontvangen in je mailbox.

This website uses cookies. By continuing to use this site, you accept our use of cookies.